In een oud artikel noemde ik de QR-code een kansloze missie. Ik zag vooral codes op advertenties die naar de algemene website van het bedrijf leidden. Waarom zou iemand moeite doen om zo'n code te scannen als het adres net zo makkelijk te typen was? Ik vond bovendien dat je eerst een aparte scanner moest installeren.
Wat veranderde?
Dat laatste bezwaar klopt niet meer. Apple beschrijft hoe de iPhone-camera zelf QR-codes leest. De technische drempel is dus kleiner geworden. Ook kom je codes tegen bij tickets, menu's en andere situaties waarin een kort pad naar specifieke informatie handig is.
Mijn andere kritiek blijft een nuttige vraag: wat krijgt de gebruiker na het scannen? Een code kan een lang, foutgevoelig adres vervangen of direct naar de juiste instructie leiden. Maar een code op een telefoon scherm die je met dezelfde telefoon moet scannen, of een code naar een algemene reclamepagina, helpt weinig.
Ontwerp vanuit de plek
Zet bij de code kort wat iemand ermee kan doen en bied waar mogelijk ook een leesbaar adres. Test de bestemming op een mobiel scherm en zorg dat die pagina direct het beloofde antwoord geeft. Gebruik de code niet alleen omdat hij modern oogt. Het oude artikel onderschatte de latere ontwikkeling van scanners, maar stelde een goede ontwerpvraag: bespaart dit de gebruiker werkelijk moeite?