Een kleine, onbuigzame minderheid kan soms bepalen welke keuzes voor alle anderen beschikbaar zijn. Nassim Taleb noemt dit de dictatuur van de intolerante minderheid.
Dat trok mijn aandacht, omdat we er vaak van uitgaan dat gezamenlijke keuzes weerspiegelen wat de meerderheid wil.
Taleb beschrijft de minderheidsregel in Skin in the Game: een kleine groep mensen met uitgesproken voorkeuren en een eigen belang kan bredere maatschappelijke normen beïnvloeden.
Enkele voorbeelden:
- Als één persoon in een gezin van vijf lactose-intolerant is en de andere vier niet, is de kans groot dat iedereen zuivelvrije maaltijden eet.
- Als negen mensen op een zakelijke bijeenkomst in Duitsland Duits en Engels spreken, maar één persoon alleen Engels, zal de bijeenkomst waarschijnlijk in het Engels plaatsvinden.
- Als vier van de twintig feestgangers alleen wijn drinken en de rest zowel wijn als bier prima vindt, schenkt de gastheer misschien alleen wijn.
Dit patroon herhaalt zich wanneer één groep een harde eis stelt en de rest flexibel is.
https://twitter.com/gijsheerkens/status/1342083827288731649
De tweet hierboven laat zien hoe hetzelfde patroon zich op verschillende niveaus kan verspreiden, een proces dat Taleb hernormalisatie noemt.
Elk vak bevat vier kleinere vakken. Elk van die vier vakken bevat op zijn beurt vier vakken, zo verder naar beneden en naar boven tot het volgende niveau. Geel vormt de meerderheid, roze de minderheid.
Bedenk wat er in het Duitse bedrijf kan gebeuren:
- Wanneer die tien mensen de uitkomsten van hun vergadering met een andere afdeling delen, gebeurt dat waarschijnlijk in het Engels.
- Wanneer alle afdelingen samenkomen voor een bedrijfsbarbecue, spreekt waarschijnlijk iedereen Engels.
- Wanneer een medewerker van het bedrijf met een klant communiceert, gebeurt dat waarschijnlijk in het Engels.
- Dat zijn al drie niveaus (vergadering, afdelingen, bedrijf, klanten). En dat begon allemaal omdat één persoon geen Duits sprak.
Zo worden volgens mij ook zaken die bij nader inzien onzinnig zijn, zoals veganisme (volgens mij zelfs slechter voor de gezondheid en de planeet) en feminisme (volgens mij slechter voor vrouwen en de samenleving), door een kleine groep aan iedereen opgedrongen.
Veel mensen hebben geen uitgesproken voorkeur, of in elk geval niet sterk genoeg om om verandering te vragen. De onbuigzame minderheid weet dit en krijgt daarom steeds haar zin.
Ik denk ook dat de behoefte om te laten zien hoe deugdzaam je bent een rol kan spelen: mensen willen graag gezien worden terwijl ze het goede doen.
Maatschappelijke normen ontstaan niet altijd door een stemming. Soms heeft een kleine groep onevenredig veel invloed.